XII АСР ТУРКИЙ ТАСАВВУФ АДАБИЁТИДА ИЖТИМОИЙ-ФАЛСАФИЙ ВА ЭСХАТОЛОГИК ТАЛҚИНЛАР
Abstract
Мавзунинг долзарблиги. Марказий Осиё маънавий ва маданий тарихида XII аср алоҳида бурилиш даври ҳисобланади. Бу давр нафақат ислом илм-фанининг гуллаб-яшнаши, балки туркий тилдаги тасаввуф адабиётининг илк фундаментал пойдевори қўйилиши билан ҳам аҳамиятлидир. Ушбу жараённинг марказида Хўжа Аҳмад Яссавий ва унинг энг забардаст шогирди Сулаймон Боқирғоний (Ҳаким ота) туради. Боқирғоний мероси туркий халқларнинг маънавий ҳаётида «кўприк» вазифасини ўтаб, илоҳий ишқ фалсафасини оддий халқ тилига, ижтимоий турмуш тарзига кўчирди.
References
1. Боқирғоний С. Ҳикматлар. – Тошкент: Ёзувчи, 1991.
2. Малов Е. А. Мухаммеданское учение о кончине мира. – Казань, 1882.
3. DeWeese D. Islamization and Native Religion in the Golden Horde. – Pennsylvania University Press, 1994.
4. Ўз Р ФА ШИ қўлёзмалар фонди: 7998, 5716, 259-рақамли нусхалар.
